Noong ako’y pitong taong gulang, may kakaiba akong gawi na hindi maiwasan – ang pag-ngatngat ng lapis. Tuwang-tuwa akong nakikita ang bawat marka at bakas ng aking mga ngipin sa kawawang lapis.Nginangatngat ko siya habang nakikinig sa klase. Nginangatngat ko siya habang nag-iisip ng tamang kasagutan tuwing araw ng pagsusulit. Nginangatngat ko sya kapag recess at tinatamad makipaglaro sa labas. Minsan nginangatngat ko siya nang hindi namamalayang malapit ng madurog ang lapis sa lambot at mga uka.

Pero hindi lahat ng lapis. May mga lapis kasi na pangit ang lasa. Tulad nung mga makukulay na may panda o bear na super itim ng kulay ng kahoy. Dapat Mongol. Pero hindi rin lahat ng Mongol. Masarap ang may tatak na numero 1 o 2. May lapis din na walang pintura – hubad ang tawag ko sa kanya. At kakaibang linamnam din ang taglay ng lapis na ito.

May iba akong kaklase na sinisipsip ang pambura sa lapis. Madami sila. Ano kaya ang meron sa pambura? Ayaw ko ng amoy pambura. Mabaho. At saka hindi masarap, lasang goma.

Minsan nalimutan ko ang aking lapis sa bahay. Madalas kasi mawala ang aking mga lapis. Napagkakamalan sigurong basura ang kahitsurahan kaya naitatapon ng hindi sinasadya.

Kaya nung araw na iyon, nanghiram ako ng lapis. Mabait naman akong pinahiram ng isa kong kaklase. At sa sobrang kabaitan, sinabi nya pa na puwede kong gamitin ang kanyang lapis sa loob ng 3 araw. Ambaet! Sya ay dapat ituring na bestfriend!

Bagong-bago ang lapis na pinahiram nya. Kaya naman ganado ako sa pagsusulat. At hindi namamalayan, ganadong-ganado din ang aking ngipin sa pagngatngat. Happa happa happa…happa happa happa.

Nalimutan kong hindi ko pag-aari ang lapis.

Matapos ang 3 araw, may bago na akong lapis. Patay malisya kong isinauli ang lapis na pinahiram nya.

“Hi classmate! Ito na ang iyong lapis! Thank you beri much!” Nakangiti kong sabi. Nakangiti namang kinuha ni classmate ang lapis nya. Subalit ang mga ngiti ay unti-unting naglaho habang taimtim nyang pina-iikot ikot ang lapis sa kanyang mga kamay na para bang pinag-aaralan ang mga disenyong aking nilikha.

“Sa yo na lang ito…” sabi nya, sabay balik sa akin ng lapis.
“Uh..bakit? Ayaw mo??” tanong ko … huli na ng maisip ko ang lantaran at nagsisigaw na katotohanan.

“Hindi basta sa iyo na lang.” sagot nya.

Uso pa ba ngayon ang wrestling (WWF)?

Noong elementary days ko noon, oo. Sikat na sikat ang wrestling kahit na pinagbabawal ng nakakaraming magulang ang panonood nito sa mga bata. Una, walang kapupulutang aral at pangalawa di oras pambata ang labas nito sa tv (mga alas 10:30 ng gabi).

At dahil uso WWF non, number 1 fan ako ni Hulk Hogan. Bago pa naubos baon ko sa pagbili ng mga teeny magazine na Teenbeat, Bop, Big Bopper ay naubos muna dati ang baon ko sa pagbili ng posters ng mga wrestlers. Bente pesos un noon kada isa. Minsan may makikitaan ka na 15 pesos (so grab it while its hot!). Yun nga lang, mga isang linggo lang tinatagal ng posters ko sa kuwarto kasi sinisira ng nanay ko.

“Ano ito?!? Ba’t ganyan mga nakadikit sa dingding mo? Bakit ganyan mga iniidolo mo?!? Tanggalin mo nga yan!!!” Sabay tanggal nya sa mga poster.

“Ang dami daming maiidolo mga maskuladong naka-brief pa!!”

Twelve years old ako nun.

Isang araw, naglalaro ang mga pinsan ko ng wrestling. Iniimita nila yung WWF at naka costume pa sila papalit palit. May Barber Beefcake, may Undertaker, Jake the Snake, Tugboat, Hacksaw, etc.

Syempre inggit ako. Ang saya nila eh. Boring magsuklay ng manika at maghapong paghalikin ang ken at barbie.

Pinasali naman ako ng mga pinsan ko. Dahil bata pa, walang malisya. At dahil ako si Hulk Hogan, kailangan walang pangitaas at panty lang.

Pag-uwi ng nanay galing trabaho …

“Ano ito!!!!!” sabay baling sa kin, “Ba’t ka nakikipaglaro ng hubad?!! P*taragis kang bata ka! May dede ka na iha. Pumunta ka sa kuwarto mo dali, magbihis ka nga at nakakahiya!”

Tawas.

Yan ang una kong naging deodorant. Sosy na yan ngaun kasi available na sya as roll-on. Pero dati ang gamit ko nung Grade 6 pa ako ay yung naka-plastik na parang shabu pag napanood sa mga pelikula (di ko pa kasi nasubukan mag-drugs eh kaya ung sa pelikula lang basehan ko).

Yan ang itatapal mo sa kili-kili.

Puwede din ung crystallized form na ihihilod mo sa kili-kili hanggang ma-absorbed nito ang BO mo. At dahil nakakapit dun ang BO kapag hindi mo ito madalas na hinugasan, puwede mo na syang pag-tripang amuyin kung nais mong mahilo para may excuse ka umabsent sa klase. Masusuka ka pa kapag share-share nyong gagamitin sa bahay iyong crystallized tawas.

Balik tayo sa powder, dahil un ang madalas ko nagamit kahit panandalian lang. Bakit panandalian? Kasi hindi ko matagalan ang pakiramdam nang may nakatapal na parang buhangin sa kili-kili. Makati kaya! Tapos dahil mainit, uso pa nun ang kantyawan kapag sa sobrang pawis eh may nabubuong isla sa iyong uniform kapag nagtaas ka ng kamay. Bagsak dun ang tawas, hindi nya kayang pigilin ang mga pawis sa pagtulo sa uniform. Isa pa, tuwing nagtataas ako ng kamay para sa recitation, kitang kitang ang mga puting nakatapal sa king kilikili pag nasilip. At ang mas masaklap, ramdam na ramdam kong nagbabagsakan ang mga butil ng tawas sa tuwing itataas ang kamay. Bad trip iyon sa isang nagdadalaga at may “crush” “crush” nang nalalaman!!!

At dahil di na makapagtimpi, inipon namin ng matalik kong kaibigan ang baon namin sa loob ng ilang linggo para makabili ng deodorant. Tig-isa kami ha! Kaya pagpasok namin uli sa school, confident na kami. Sya kasi di na nya kailangan ipitin lagi kili-kili para huwag sumingaw ang itinatagong lagim, ako dahil sa wakas di na puno ng buhangin ang aking butihing kili-kili. Confident na kami. Oks na ulit kumarengkeng.

Nakagamit na ba kayo ng Perla? Ito yung sabong panlaba na bareta. Mga apat laman sa isang plastik pero sa suking tindahan puwede mo bilhin ng  pa-isa isa. Hindi ko alam kung meron pa nito ngayon, pero nung bata pa ako, yan ang gamit sa min. May kulay asul at puti. Paborito ng nanay ko gamitin yan panglaba ng kanyang lingeries at face towels. Mainam daw kasi. Lalo na sa puting t-shirts. Magaling daw makaputi. At dahil mild at mainam makaputi, yan na din gamit naming panligo, pag naubusan ng shampoo, puwede na din sa buhok gamitin. Puwede ka na isampay.

Ewan ko ba pero nung mga panahong iyon, inis na inis ako sa Perla. Pano ba naman sikat ang commercial ng safeguard, lifebuoy, irish spring at kung anu ano pang sabon, tas kami Perla. Habang ang mga kaklase ko nagpapagalingan sa mababango nilang sabon, at busy mag inarte ng “I can feel it!” sa shampoo nilang Body&Bounce ako naman amoy Perla.

Kung para saan ung kulay asul na Perla, di ko alam. Siguro para sa de-kulay. Kasi dati nung nilabhan ko ang t-shirt ko gamit ang Perlang asul, ayun, asar talo ako dahil nagkulay blue ang white t-shirt ko. Parang medyas na bagong tanggal sa sapatos.

Buti hindi na pinatulan ng nanay ko ung Ola. Sikat din un dati, ang commercial pa eh yung pulis sa gitna ng kalye, bigla na lang hahapaypay ang kamay sa kaliwa at kanan habang kumakanta ng “Ola, ola, pinong panlaba…”

Ito ang natutunan ko noong mga nagdaang taon.

Kapag Tag-araw na sa Alemanya, sikat na sikat ang Barbecue-han. May kakilala nga ako na tuwing mainit ang sikat ng araw maghapon eh nag-babarbecue. Kung isang linggong bibiyayaan ng Summer feeling dito, isang linggo din sya mag-babarbecue. Isang linggong puno ng limpak limpak na inihaw na laman, sawsawan at salad ang tiyan. Impatso.
Minsan, inimbita ako ng isang kakilalang Intsik. At mula sa kanyang kaibigang taga-Netherlands, natutunan namin ang simpleng paraan ng napakasarap na inihaw na saging. San nya natutunan? Sa anak nya na nag-boy scout!

Mga kailangan:
Saging – Lakatan, Berde o Imported
Nutella, Crumpy o ibang Tsokolate-jam
Aluminum foil
Ihawan
Paraan:
• Hiwain ang saging sa gitna.
• Palamanan ng Nutella.
• Ibalot sa Aluminum foil.
• Ihawin.
• Ihain.
• Wag kalimutan tanggalin ang alu foil bago kainin.
• Bigkasing sabay-sabay: “Ang yummy!!!”
• Magpalakpakan

Dahil nag-umpisa ang Pira-pirasong diwa sa sulating ito, nararapat lang na siya muli ang maging unang pambungad sa muling pagbabalik.

Pero sa totoo lang, malamang ika-apat na beses ko ng pi-nost sa iba’t ibang Blog ito: blog sa Friendster, blog sa Blogger (halong ingles-tagalog), group blog sana ng barkada na di na-tuloy hanggang sa blog (sa Blogger pa din) na purong tagalog. Na-adik kasi ako kaka-blog dati kahit na wala masyadong nagbabasa.

Kung bakit bahagi ang lathalang ito sa halos lahat ng Blog na sinubukan kong gawin, baguhin, burahin atbp….hindi ko din alam. Basta ang mas mahalaga, i-popost ko na naman sya ulit. Sa mga hindi pa nakakabasa, makabag-dadamdamin ito!

PS. oo nga pala, matagal ko nang isinulat ito, mga ika-03 ng Oktubre 2003.  Wala kasi kaming masyadong ginagawa sa opisina (o tinatamad magtrabaho?) kaya un, isinilang ang …

ANG BAZOOKA
— — —
“Lollipop, lollipop ang sarap sarap…gusto mo ng lollipop?”
“Ayoko, may lason.”

Di ko alam kung saan ko natutunan itong chant na to. Pero I’m sure sa isang pelikula way back 1980’s.

Naalala ko tuloy…kanina habang kumakain ako ng lumpiang sariwa sa Goldilocks, kasama ang aking butihing ama, bigla kong naisambulat:

“Tay, ba’t ba yung ibang tao mahina kumain? Depende ba yun kung paano sila pinalaki?”
“Oo naman. Kasi yung ibang magulang hindi ini-encourage na kumain ang mga anak nila.”
Napaisip ako…
“ahhh…like for example, pag ayaw nung bata kumain kinukunsinte ng magulang?”
“hmmm…oo, ” sagot ni itay. “tignan niyo kayo, inin-courage namin kumain…”
Napatingin na ako sa aking mga tabang bugol-bugol kung bumakat sa aking kasuotan. May point si Itay.

“Pero sa isang banda..hindi kayo sakitin. Ni minsan di kayo na-ospital.”
Good point there! Naalala ko tuloy na ni minsan nga ay hindi pa ako na-oospital dahil sa labis na karamdaman. Pero…

“pero…naaalala ko dati dinala niyo ko sa doktor kasi nabulok ilong ko.”
“ah oo. pero iba naman yun..impeksyon kasi yun.”

Tama nga naman.Ang hilig ko daw kasi umamoy ng bulaklak. Sabi ng kapatid ko kakasinghot ko daw ng bulaklak sumama yung uod. Yan tuloy, nabulok ang aking precious ilong. Speaking of ilong. May isa nga pala akong ala-alang hindi makakalimutan. (comment: kaya nga ala-ala eh)
Alam niyo ba yung Bazooka Bubblegum? Yung may libreng komiks sa loob ng wrapper? Favorite ko yun at kinokolekta ko yung komiks. Ewan ko ba kung anong pumasok sa kukote ko. Habang kumekendeng ako sa harap ng salamin at inaawit ang “lollipop, lollipop ang sarap sarap..” jingle pinapalobo ko yung bubblegum sa bibig ko. Gusto ko makagawa ng malaking malaking balloon…and there it goes…bssshhhff…bsssfff…hanggang sa plok! pumutok at natabunan ang aking ilong. Ang dikit pala ng bubblegum na yun! hindi ko maalis! tapos yung iba sa buhok ko din dumikit. Ayun, naiyak ako (im so helpless you know) and there goes my sister to the rescue.

“Ano ba naman kasi ginawa mo? Ba’t nasa ilong mo yang bubblegum?”
Me: “Waaaaaaahhhhhhhhhhhhhh”

After a few minutes, may bago akong hairstyle (di talaga matanggal ang bubblegum, my caring sister had no choice but to cut my hair) at ang aking ilong ay mala Rudolph sa pula.

“Next time magtanda ka na ha!?” pagalit na sabi ni ate sabay…”bubblegum bubblegum ang sarap sarap…gusto mo ng bubblegum?”

“Ayoko didikit sa ilong”.